Znowu utonęło dziecko. Znowu nie dało się uratować małego życia. Serce mi się kraje, gdy czytam o kolejnym już przypadku kilkulatka, któremu woda zabrała wszystko. Kraje w plasterki, bo sam jestem tatą chłopca w tym wieku i w najgorszych koszmarach nie śnię o takiej sytuacji. I nie będę ściemniał, że wiem, co czują rodzice i bliscy. Takiego bólu nikt nie jest w stanie sobie wyobrazić.
Mogę wam za to powiedzieć, jak starać się zminimalizować ryzyko nad wodą. Nawet najrozsądniejsze dziecko jest tylko dzieckiem i po prostu może wpaść na jakiś głupi pomysł albo znaleźć się w sytuacji nagłego zagrożenia. Istnieją jednak zasady, które pozwalają drastycznie zwiększyć bezpieczeństwo malucha. Oto dekalog odpowiedzialnego ojca nad wodą. 1. Aktywny nadzór wzrokowy: nie widzisz go tylko wtedy, gdy mrugasz Woda to środowisko dynamiczne i bezwzględne. Na basenie dziecko może poślizgnąć się na kafelkach i uderzyć głową o krawędź. W morzu lub jeziorze wystarczy jedna niespodziewana fala, zachłyśnięcie się, nadepnięcie na ostry kamień czy wpadnięcie w dołek wyżłobiony w dnie. Nie ma i nie może być momentu, kiedy nie widzisz dziecka. Oznacza to brak wielozadaniowości. Przeglądanie telefonu, czytanie książki czy rozmowa ze znajomymi z głową odwróconą od brzegu to proszenie się o tragedię. Jeśli musisz na chwilę odwrócić wzrok, zabierasz dziecko ze sobą na kocyk. 2. Zasada 5 sekund w płytkiej wodzie Woda sięgająca maluchowi do kolan lub ud daje fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Tymczasem małe dziecko może utonąć nawet w kilkunastu centymetrach wody, jeśli przewróci się na twarz i wpadnie w panikę lub straci orientację. Gdy maluch bawi się w płytkim brzegu, dajemy mu swobodę, ale zachowujemy dystans maksymalnie 5 sekund. Wyliczając ten czas, trzeba brać pod uwagę przeszkody na drodze: gęsto rozstawione parawany, leżących plażowiczów, śliskie kafelki na basenie czy fakt, że szybki bieg w wodzie po pas jest niemożliwy. Odległość musi gwarantować dobiegnięcie do dziecka bez ryzyka potknięcia się. 3. Zasięg dłoni na głębszej wodzie Gdy woda sięga dziecku do klatki piersiowej lub pasa, margines błędu znika. Utrata równowagi na piaszczystym dnie oznacza natychmiastowe zniknięcie pod powierzchnią. W takiej sytuacji obowiązuje zasada zasięgu dłoni – musisz być tak blisko, by w każdej ułamku sekundy móc wyciągnąć rękę i złapać malucha za ramię lub koszulkę. Będąc z dzieckiem w morzu, sam nie wchodź głębiej niż do swojego pasa. Wyższa woda ogranicza twoją mobilność, utrudnia stabilne stanie na nogach i drastycznie wydłuża czas reakcji, gdy nadejdzie większa fala. 4. Unikaj pali, pomostów, ostróg morskich i budowli Wszelkie sztuczne konstrukcje w wodzie – filary mostów, pomosty, drewniane palisady czy kamienne ostrogi morskie – to śmiertelne pułapki. Fale uderzające o twarde przeszkody tworzą silne prądy wsteczne i wiry, które z łatwością wciągają ważące 15–20 kg dziecko pod wodę lub rzucają nim o drewno i kamienie. Zmiany głębokości wokół takich miejsc bywają gwałtowne. Trzymaj dziecko z dala od jakichkolwiek konstrukcji hydrotechnicznych. 5. Świadomość sytuacyjna i "kierownik wody" Nad wodą musisz działać jak komandos na misji. Nie ma miejsca na brak skupienia czy rozkojarzenie. Zwracasz uwagę na zmianę pogody, ukształtowanie dna, zachowanie innych ludzi w wodzie i odległość od brzegu. Jeśli widzisz w oddali coś ciekawego, łapiesz malucha za rękę i oglądacie to razem. Gdy idziesz z dzieckiem na basen lub plażę, idziesz tam w roli opiekuna, a nie wypoczywającego. Kiedy po powrocie ktoś pyta: "I jak, popływałeś sobie?", odpowiedź brzmi: "Nie. Pilnowałem dziecka". Jeśli nad wodą jesteście w większej grupie dorosłych, uważajcie na pułapkę pod tytułem "skoro jest nas tylu, to ktoś na pewno patrzy". To najczęstsza przyczyna wypadków. Wprowadźcie jasną zasadę Kierownika Wody (Water Watcher): jedna konkretna osoba ma wyłączny obowiązek patrzenia na dziecko przez wyznaczony czas (np. 20 minut). Przekazanie warty odbywa się słownie: "Teraz ty przejmujesz młodego, ja idę na kocyk". 6. Pamiętaj: tonięcie jest ciche i bezgłośne Filmy utrwaliły w nas fałszywy obraz tonącego człowieka, który krzyczy, macha rękami i rozbryzguje wodę. To groźny mit. Ciało w trakcie tonięcia uruchamia odruchową reakcję na tonięcie (Instinctive Drowning Response). Krtaniowy skurcz uniemożliwia wydobycie dźwięku – człowiek nie jest w stanie wzywać pomocy, bo jego układ oddechowy walczy o złapanie powietrza, a nie o mówienie. Ręce nie machają nad głową, lecz odruchowo prostują się wzdłuż powierzchni wody i naciskają na nią z góry, by wypchnąć usta ponad taflicę. Tonące dziecko wygląda często tak, jakby się po prostu bawiło, pionowo "klaskało" w wodę lub próbowało wspinać po niewidzialnej drabinie. Jego głowa odchyla się do tyłu, usta znajdują się na poziomie wody, a wzrok staje się mętniejszy lub zamknięty. Tonięcie trwa od 20 do 60 sekund i odbywa się w całkowitej ciszy. 7. Dmuchane zabawki to nie sprzęt ratunkowy Kolorowe koła, rękawki czy dmuchane materace w kształcie flamingów to zabawki rekreacyjne, a nie środki asekuracyjne. Dmuchany rękawek może pęknąć na ostrej muszli, zsunąć się ze śliskiej od kremu do opalania skóry lub przewrócić dziecko twarzą do wody, utrudniając mu powrót do pionu. Wiatr na otwartym zbiorniku potrafi w kilka sekund zdmuchnąć materac z dzieckiem w głąb jeziora lub morza. Jeśli dziecko przebywa na sprzęcie pływającym (kajak, łódka, rower wodny) lub przebywa w pobliżu głębokiej wody, jedynym skutecznym zabezpieczeniem jest certyfikowana kamizelka ratunkowa (z kołnierzem podtrzymującym głowę) dobrana idealnie do wagi i wzrostu malucha. 8. Zaznajomienie z wodą to nie umiejętność pływania To, że twój kilkulatek chętnie skacze do basenu i potrafi przepłynąć pieskiem kilka metrów w rękawkach, nie oznacza, że potrafi pływać. Dzieci nie mają wykształconej oceny ryzyka. Lęk przed wodą znika u nich szybciej niż realne umiejętności motoryczne. Wykorzystaj ten fakt, by od małego uczyć dziecko zasad bezpieczeństwa, ale nigdy nie ufaj jego "samodzielności" w wodzie. 9. Bądź przygotowany na najgorsze – opanuj pierwszą pomoc Jeśli mimo wszelkich środków ostrożności dojdzie do podtopienia, o życiu dziecka decydują pierwsze minuty. Każdy ojciec powinien mieć opanowane zasady resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) u dzieci. Pamiętaj, że u dzieci przyczyną zatrzymania krążenia jest najczęściej niedotlenienie (zamknięcie dróg oddechowych przez wodę). Dlatego RKO u dzieci zawsze zaczynamy od 5 wdechów ratowniczych, a dopiero potem wykonujemy 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 wdechy. Zapisz w telefonie numer alarmowy WOPR/MOPR (601 100 100) oraz ogólny numer 112. Jest jeszcze jedno przykazanie, które koniecznie trzeba przypomnieć. Jak idziesz nad wodę, szczególnie z dzieckiem, to nie pijesz alkoholu. Wiem, że gorąco, wiem, że przyjemnie byłoby napić się zimnego piwa. Ale jeśli nie umiesz się przed tym powstrzymać, to masz problem i to poważny. Woda wybacza bardzo mało, a małym dzieciom nie wybacza niczego. Naszym zadaniem jako ojców nie jest zabieranie dzieciom radości z zabawy, ale stworzenie im takich ram bezpieczeństwa, w których ta zabawka nie zamieni się w tragedię.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!